Au
mèi naut punt de la comuna,
Dins lo bèth temps de ma joinessa,
Un grand molin se prelassava
Quand lo vent volià pas bufar.
Mas quand l’autan arribava,Alavetz, calià lo
veire virar.
Cantalauseta l’apelavan;Un polit nom per apelar
Lo pepin I portava lo blat
E s’entornava la farina.Quand lu mulet era abilhat,
Atelavan la carreta
Dambe los sacs per coissin,
Jo cantavi tot lo camin
Per montar la longa còsta,
Soben calia s’arrestar.Finissian ben per arribar,
Mas, aquo per s’entornar!Dincas al pont anava plan.
Mas apuèi, caliá montar.
Quant lo mulet recuolava,
Lo pepin cridava: “cala”Portavi una gròssa
pèiraQue pesava mai que jo
Per metre darrièr la roda
Un journ que fasià plan calor,
Erem totis dos plan fatigats
De pujar et cridar.
Lo pepin, sang e aiga, susava
E lo mulet se voliá pausar.
Lo vegèri que nos agaitava
E se metèt a racanar;
Es pas que siosquesse missant,
Mas, per testut, era testut.
Benlèu qu’aviá pas dejunatE lo pepin
éra en colèra:
Al fagotèr, pren un fagot;
Devath lo mulet lo pertèt
E apuèi I metèt lo fuèc:
Lo mulet acabèt son caprici…E partiguèt
” a fons de trèn”Caliá veser riser
Pepèn.
retour
accueil Occitanie
